Tablo

Havada asılı kalmış bir gözyaşının tabloya kattığı zerafet gibi olmalıydı hayat.
Ya da rüzgarla sevişen yaprak gibi mi olmalıydı?
Yoksa az sonra yaprakla buluşacak olan havada kalmış bir gözyaşı gibi mi?
Bahtını rüzgara teslim etmiş toz zerresi kadar mı yoksa?
Sürahi doluyken susuz kalma korkusu yaşayan insanlar kurtaracak insanlığı, bizleri.
Sürahisi boşken susuzluk endişesi taşımayanlar değil!
Sadece aptallar aynı şeyi yapmakta ısrar ederek farklı sonuçlar bekler. Sürahisini, sürahisi boş olanlara aktararak defalarca başarısız olanlar, boşaltın hepsini karanlığın üzerine. Islansın karanlık, parlasın ıslanan karanlık ışık ile.
Çeksin kendine, kırıntıya toplaşan karıncalar misali…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir